Cukrzyca typu 2 jest to jedna z chorób cywilizacyjnych z którymi przyszło się mierzyć współczesnemu społeczeństwu. Obecnie jej częstość występowania i rozpowszechnienie gwałtownie wzrasta na całym świecie. U podłoża jej rozwoju znajdują się zmiany kulturowe i postęp technologiczny. Siedzący tryb życia, przetworzona żywność, zanieczyszczenia środowiska, ale i również lepsza diagnostyka medyczna spowodowały, że cukrzyca jest rozpoznawana coraz częściej. Choroba ta jest związana z zaburzonym metabolizmem glukozy. Najprościej mówiąc, polega na zmniejszeniu wrażliwości tkanek i narządów na działanie insuliny – hormonu, który umożliwia glukozie wejście do komórek. W efekcie pomimo dostępności paliwa energetycznego (glukozy), komórki nie mogą z niego korzystać. Dlatego też zaczynają czerpać z innych źródeł energii jakim są kwasy tłuszczowe. Prowadzi to do rozwoju charakterystycznych objawów związanych z nadmiarem glukozy we krwi i powikłań wielonarządowych.
W ostatnich latach wielu naukowców podjęło próbę odpowiedzenia na pytanie, co łączy cukrzycę i osteoporozę. U cukrzyków, w porównaniu do populacji ogólnej, obserwuje się większe ryzyko upadków z powodu uszkodzeń nerwów (polineuropatii) i paradoksalnie epizodów niedostatecznego poziomu glukozy w organizmie. W tej grupie pacjentów również gorzej goją się rany i złamania. Przewlekłe powikłania cukrzycy obejmują niewydolność nerek i nadmierną utratę wapnia z moczem. Taki stan sprzyja rozwojowi osteoporozy. Co więcej, dla zachowania prawidłowego stanu kości ważny jest odpowiedni poziom witaminy D. Z kolei osoby z cukrzycą typu 2 często mają jej niedobory.
Osteoporoza jest jedną z najczęstszych chorób związanych z układem kostno-szkieletowym. Charakteryzuje się zmniejszeniem gęstości oraz zaburzeniem mikroarchitektury beleczek kostnych. W konsekwencji obniża to wytrzymałość kości i zwiększa ich łamliwość. Uszkodzenia aparatu ruchu związane z osteoporozą są charakterystyczne, ponieważ wystarczy niewielka siła, na przykład upadek z wysokości ciała, aby doszło do urazu. Złamania osteoporotyczne lokalizują się przede wszystkim w obrębie kręgosłupa, kości przedramienia oraz szyjki kości udowej. Są one niezwykle niebezpieczne, ponieważ prowadzą do unieruchomienia osoby poszkodowanej, którą często jest senior. Brak ruchu w przypadku osób starszych prowadzi do poważnych konsekwencji zdrowotnych w postaci zapalenia płuc, a nawet do śmierci.
Według przeglądu opublikowanego w czasopiśmie medycznym BMC Endocrine Disorders na całym świecie jedna na cztery osoby z cukrzycą cierpi na osteoporozę. Celem tego badania było przedstawienie wskazówek klinicznych dotyczących strategii zapobiegania, diagnozowania i kontroli w świetle stale rosnącej częstości występowania cukrzycy i osteoporozy. Badanie miało formę przeglądu systematycznego, który objął prace opublikowane w bazach danych takich jak PubMed, Embase, Medline, CBM i Cochrane Library. Pod uwagę wzięto badania przekrojowe i kohortowe dotyczące częstości występowania osteoporozy u pacjentów z cukrzycą typu 2. Jako kryterium diagnostyczne przyjęto opracowane przez Światową Organizację Zdrowia (ang. World Health Organization, WHO) wskaźnik T-score (badający gęstość mineralną kości) równy lub mniejszy -2,5 odchylenia standardowego (ang. standard deviation, SD) oraz historię przebytych złamań. Z kolei nie uwzględniono czynników takich jak glikemia, styl życia, stosowanie doustnych leków przeciwcukrzycowych czy używek przez poszczególne osoby.
Metaanalizie poddano 21 badań z udziałem 11 603 osób. Występowanie osteoporozy u zaobserwowano 27,67% pacjentów z cukrzycą. Wyniki badań wykazały, że częstość występowania osteoporozy u cukrzyków w wieku 60 lat lub młodszych była niższa niż u osób starszych. Ponadto zaobserwowano zmniejszoną gęstość mineralną kości w grupie osób otyłych i u kobiet po menopauzie. Dostarczone informacje wskazują na potrzebę szerszego dostępu do badań laboratoryjnych i densytometrii kości u pacjentów z cukrzycą oraz kompleksowej terapii.
